Vandaag stond ik blijkbaar ook in de Zwolse editie van de Stentor. Krijg ineens reacties vanuit de stad…. Vorige week zaterdag heb ik, al springend, op de voorkant van het Sallandse deel gestaan. Ik was blij dat ik geen boodschappen meer hoefde te doen. Zoveel aandacht ineens…

Voor degenen die geen Stentor hebben, hier een link naar het interview: http://www.destentor.nl/regio/salland/6278406/Meisjesdroom-Karin-komt-uit.ece 

en voor degenen die graag willen weten waar het nou toch over gaat, hier een plaatje. De illustraties zijn gemaakt door Saskia Halfmouw trouwens.

Dit is trouwens ook best leuk: http://www.kluitman.nl/view.php?pn=grak&s=1�

Gisteren was een dag om in te lijsten. Bewoner Wouter Koning van Havezate Den Alerdinck bij Laag Zuthem had voor zowel basisscholen als volwassenen uit de buurt schaatswedstrijden georganiseerd. En dus was ‘onze’ school woensdagochtend onder prachtige omstandigheden fanatiek op de ijsvloer bezig. Voor chocolademelk, koeken en herinneringsmedailles werd gezorgd. De zon kregen we er als extraatje bij!

hier nog de link naar het krantenartikel dat ik erover schreef: http://www.destentor.nl/regio/salland/6261726/Schaatsen-in-pittoresk-decor.ece

Op 21 januari om kwart over vier ’s middags kwam de dierenarts langs om haar een spuitje te geven. Het ging snel bergafwaarts en we wilden haar en onszelf verder leed besparen. Het gezwel aan haar achterpoot, dat vorige zomer was weggehaald, was in volle hevigheid teruggekomen. Reno begon haar poot te ontzien en de andere achterpoot werd steeds zwakker. Eten werd minder, ze wilde niet meer naar buiten. Het was geen hondenleven meer.

Nu zijn we een paar weken verder. Ik heb er inmiddels vrede mee dat het is gebeurd, maar wat mis ik haar toch. Ik mis haar lachjes, haar neus tegen de achterkant van mijn hand (’Hallo!’) tijdens het uitlaten, haar knuffels en gewoon haar aanwezigheid. Ze kwam als zevenjarige bij me. Uit een scheiding, van Marktplaats. Zo’n vreselijk lief beest zonder een greintje kwaad. Ruim twee jaar lang waren we onafscheidelijk.

Het is beter zo. Ze ligt nu onder de appelbomen en de eik in een mooi diep graf. Daan heeft een lieve tekening van haar gemaakt en Teun stak sterretjes af omdat ze nu bij de sterren is. Op het graf liggen twee stenen uit de Franse rivier de Verdon. Want tijdens die vakantie, toen ze bij Graat en Nida was, werd al snel duidelijk dat ze niet lang meer zou leven. Ze haalde de herfstvakantie. En de kerstvakantie. En het nieuwe jaar. Ze genoot van de sneeuw, kikkerde daar echt van op.

Dag lieve Reno van me. Je was mijn allereerste hond en je zult altijd een heel speciaal plekje innemen.

Angstvallig hou ik de buitentemperatuur in de gaten. Dat heeft niet eens zozeer met het ijs te maken, maar juist vooral met de sneeuw.

Omdat ik nooit heel lang van sneeuw heb kunnen genieten in Nederland, heb ik ook nog niet eerder ervaren hoe leuk ik dat eigenlijk wel niet vind. Ik vind het heerlijk!!! Lekker door het bos banjeren over krakende sneeuwmassa’s. Me verbazen over sneeuwophopingen en sporen van reeën. De kou op je wangen voelen. Lekker rozig thuiskomen.

Dus alsjeblieft: laat het nog even liggen, lieve winterse weergoden/Piet Paulusma/ Peter Timofeeff/Koning Winter/vul zelf iets anders in…, en maak het niet al te warm. Anders gaat ‘t smelten…

De noren zijn in tha house en jongste is een maat easy gliders opgeschoven. En heeft daarbij afstand gedaan van de geweldige’zijwieltjes’ die je daarop kunt zetten. Voor degenen die dat niet kennen: deze zijwieltjes zijn ijzertjes die je om de easy glider heen klemt. Wanneer je dan zwikt, en dat doe je als beginneling nooit/soms/vaak (al naar gelang van talent), zwik je niet meteen heel erg. Het zijwieltje vangt de zwik halverwege op. Erg fijn. Had ik dat maar gehad op mijn houtjes vroeger…

Stand van zaken: ijsbaan in Lemelerveld was top verzorgd van de week. De Elshof ook. Heino was al wat minder, maar een erg leuk krabbelbaantje. Raalte vandaag was prut. Dat kwam door de sneeuw en de lichte dooi overdag. Daar zullen de andere banen ook onder geleden hebben.

Overigens: wie mooie ijsbaanfoto’s heeft: kijk op www.kansopvorst.nl en stuur je foto’s in!

Gisteravond in Lemelerveld, vanavond op de Elshof. Samen met de jongens nog even wat rondjes voor het slapengaan… Als dat geen echte winter is?!

Klaar voor noren. Dat wordt nog flink zoeken op mp.

Net buiten de flits, maar wel erg flitsend: mijn eigen toendra-tijger!

Een nieuw jaar, een onbeschreven blad. Buiten kun je ook heel goed schrijven op dit moment. Overal alleen maar witte blaadjes in ieder weiland en langs de wegen. Vroeger waren die winters echt zo wit niet, hoor! (sprak oma) Maar dat kan ook komen doordat ik destijds dichter bij de zee woonde…

Onbeschreven virtuele blaadjes heb ik de afgelopen maanden ook hier achter gelaten. Het is niet anders. Ik was of te druk met andere dingen vol te schrijven of had gewoonweg geen zin. En dit moet natuurlijk geen moeten worden!

Maar nu wil ik iedere toevallige voorbijganger graag alle goeds en een fijn nieuwjaar toewensen!

Voor mij kon 2010 bij voorbaat al niet stuk: in februari komt deel 1 van de serie over Luuk&Bo bij Uitgeverij Kluitman uit en in mei verschijnt deel 2. Aan deel 3 werk ik nog. Op zich zijn de grote lijnen al klaar, maar waren het iets teveel woorden. Weinig tabula rasa daar…

In november 1997 maakte ik mijn eerste wandeling op deze schoenen. Mephisto is het merk en bijna 12 jaar hebben ze me overal gebracht waar ik heen wilde. Mijn eerste tocht met deze degelijke stappers bracht me naar het geboortehuis van Ard Schenk in Anna Paulowna. Die eerste wandeling viel me zwaar want ik voelde mijn voeten knellen en de eerste blaren kwamen al binnen 20 kilometer tevoorschijn… Ik was bang geen goede schoenen te hebben gekocht. Gelukkig bleek dat in een incident want de jaren daarna heb ik honderden kilometers asfalt op deze stappers weggestampt.

Helaas bleken de schoenen aan slijtage onderhevig. Een paar keer heb ik ze nog op laten lappen. De laatste keer keek de schoenmaker me nog hoofdschuddend aan. Goed, als ik dat per se wilde dan stikte hij de naden nog wel een keertje aan elkaar vast maar dat was uitstel van executie. Toch weer een half jaartje respijt…

Toen de zool losliet en tijdens het uitlaten van de hond ’s ochtends door het natte gras mijn sokken al nat werden, besloot ik afscheid te nemen van deze prachtige schoenen. Ik heb mezelf een nieuwe paar aangeschaft en toen ik met de oude in mijn hand de winkel verliet richting prullenbak kon ik het niet over mijn hart verkrijgen. Gelukkig beheer ik sinds kort het digitale museum Bredenhorst en daar kan ik ze tot in lengte van jaren nog bekijken.

Ergens doet het me verdriet toe te geven maar mijjn nieuwe schoenen lopen geweldig. Geen centje pijn en zelfs niet tijdens de eerste serieuze wandeling door het Duitse Teutoburger Wald zelfs ook maar geen begin van een blaar. De koning is dood, leve de koning!  

…zag eens pruimen hangen, o, als eieren zo groot!

En lekker dat ze zijn!!!

Vandaag was ik in de stad. Er liepen allerlei groepjes rond met hoedjes op en borden om hun nek met gekke kreten. Ook moesten ze liedjes en dansjes op straat doen. Ontgroenen noemen ze dat. Ik heb aan mijn kinderen uitgelegd dat sommige studenten zich bij een vereniging aansluiten als ze net gaan studeren. Over excessen zoals je ze wel hoort uit steden als Leiden heb ik het maar niet gehad. Want dat er ook gruwelijke dingen gebeuren tijdens ontgroeningen lijkt me wel duidelijk.

De studie die ik ging doen had geen vereniging of wat dan ook. Dat paste natuurlijk niet bij zoiets als een kunstacademie. Ik meen dat de hbo-opleidingen in Arnhem wel iets dergelijks hadden. Ik vond het maar niets: dat geforceerd bij elkaar zijn en ik weigerde me aan te sluiten bij iets dergelijks. De verhalen die ik van een vriendin hoorde die wel ontgroend werd, bevestigden mijn ideeën erover: belachelijk! Al die vernederingen zouden je sterker maken? Nou… ik vond dat die eerste maanden op kamers in een wildvreemde stad zonder dat je ook maar iemand kende me ook wel sterk maakten. En om dan dingen met je te laten doen als urenlang stilstaan of je één jaar oudere medestudenten aanspreken met U of je mond dichthouden of drie nachten niet slapen en tegelijkertijd kinderliedjes zingen… Nee, dat alles had dit proces echt niet vergemakkelijkt.

Maar die mening heb ik vandaag even voor me gehouden toen ik het uitlegde aan de kids. Ik heb verteld dat sommige studenten het fijn vinden om ergens bij te horen, zo leer je immers makkelijk mensen en de stad waarin je studeert kennen. En dat is natuurlijk ook wel weer zo.

Thuisgekomen wilde ik een blikje tomatenpuree openmaken. Ik zocht naar mijn blikopener. Mintgroen is tie. Meteen was ik weer ruim 20 jaar terug in de tijd. Op kamers in Arnhem was een blikje tomatenpuree waarschijnlijk het eerste dat ik ermee opende. Ik kocht hem bij de Blokker in het oude centrum van Maassluis. Daar verzamelde ik mijn complete kamer-’uitzet’. Van de vier bekers die ik destijds kocht, zwart, geel, blauw en groen, is alleen de mintgroene over. Sterke kleur blijkbaar…