Woensdagmiddag 7 juli is iedereen van harte welkom tijdens een heuse signeersessie bij Bruna Heino. Daar ben ik van 14.30 tot zo’n beetje 15.30 uur aanwezig om iets in mijn boekjes te krabbelen voor iedereen die dat leuk vindt.
Ook is er een kleurwedstrijd voor kinderen tot groep 4. Een kleurplaat is op te halen bij Bruna Heino en tot uiterlijk 6 juli in te leveren. De prijsuitreiking zal tijdens de signeersessie plaatsvinden.
Een week Alpe d’HuZes. Met een hoofd vol indrukken keer je huiswaarts. Het thuisfront duidelijk maken wat je allemaal beleefd hebt, is lastig. Wat een evenement! Flarden: de sportzaal in het Palais des Sports vol etende mensen, 21 bochten vol wielrenners, zadelpijn, tevreden vrijwilligers, duizenden aardbeien, bakken vol eten opscheppen, blijdschap bij de bekendmaking van het totaalbedrag tot dan toe. En dat alles speelt zich af rondom een Alp. Een berg,
De volgende dag, bij daglicht, is de autorit minder heftig. Ogen hebben nu houvast. Bij bocht 16 is een dorpje. Vanaf bocht 11 is het uitzicht over het dal adembenemend en bocht 4, 3, 2 en 1 blijken heel gemeen voor de fietsers omdat het dorp daarboven wel zichtbaar maar nog erg ver is. Die fietsers zijn er, zolang het maar niet regent, iedere dag. Ze klimmen en dalen. Bocht na bocht. Dat geldt voor alle betrokkenen bij het evenement. Een week Alpe d’HuZes betekent zo’n 334 bochten. Voor sommigen meer, voor anderen minder. De meest intensieve 21 bochten zijn die van de klim omhoog. Per fiets of lopende. Op die momenten leert men zo’n berg goed kennen. Waar zit het venijn? Een steil stuk dat net iets meer pijn doet. De berg is tegelijk wonderschoon. Watervalletjes vol smeltwater. Wegschietende hagedissen. Bloemen. Verbazing over al die renners. Gaan zij dit echt meerdere keren beklimmen?
Spectaculaire afdalingen op de koersdag zelf. Per fiets. Sommigen zijn waaghalzen, anderen dalen voorzichtig en bijna verkrampt. Achterop de motor. Zwoegende fietsers worden gepasseerd. Een eigen strijd, een eigen verhaal. Bocht 10 is de meest bijzondere bocht. Niet alleen omdat hij zo’n beetje op de helft zit. Voor iedere Sallandse vrijwilliger is hij speciaal vanwege dierbare herinneringen. Diezelfde bocht is dit jaar ook de meest heftige vanwege het ongeluk dat 3 juni plaatsvond. Waarschijnlijk door weigerende remmen rijdt een wielrenner voor de ogen van de Sallanders met grote snelheid tegen de rotswand op. Achteraf blijkt dit het enige echt ernstige ongeluk die dag. Momenteel ligt de man in het ziekenhuis van Grenoble. Hij heeft een gecompliceerde enkelbreuk, elleboog uit de kom, hoofdwonden en kan het navertellen.
Vrijdag rijden de Sallanders voor de laatste keer omhoog om de laatste keer de handen uit de mouwen te steken. Het voelt als een afscheid. In een week tijd leer je de berg kennen en vindt er een geweldig evenement plaats. Het dorpje bovenop werd overspoeld door enthousiaste mensen die allen voor een doel gingen. Opgeven is geen optie. Duizenden wielrenners fietsten voor KWF Kankerbestrijding een dikke 10 miljoen euro bij elkaar. En dat allemaal op een Franse berg die één dag knaloranje kleurde… Kippenvel en een brok in de keel. Een onvergetelijke week vol bijzondere mensen en momenten. Deze Alpe d’HuZes-roes zal, denk ik, nog wel even blijven. Bedankt allemaal!
Dit verslag stond dinsdag 8 juni in de Sallandeditie van De Stentor. Auteur: Karin de Graaff.
Op camping La Piscine hangt de dag na Alpe d’HuZes een ‘moe maar voldaan’ stemming. Bij rijders en vrijwilligers. De wielrenners zijn tevreden en trots. ‘Het is goed geweest,’ aldus André Roelofs, die drie keer omhoog ging en daarna, buiten de registratie om, nog een keer omhoog fietste naar bocht 10 en 11 om daar te genieten van de sfeer. De vrijwilligers hebben nabeelden op hun netvlies van de duizenden fietsers. Het leuke van deze camping is dat echt iedereen daar iets met het evenement te maken heeft. Zo staat de trotse vader van jongste wielrenner Koen Kleingeld (9) uit Amersfoort te glimmen omdat zijn zoon, met wie hij samen reed, boven zichzelf uitsteeg gisteren. ‘Hij ging drie keer omhoog. De laatste beklimming was een echte Alpe d’HuZesrit met veel afzienmomenten. Ik ben erg trots op hem.’ Hijzelf doet vanaf 2007 mee. ‘Toen reden we met 150 man. En dat verdeeld over de berg. Een groot verschil met gisteren!’
Aan het eind van de donderdag, toen de bochten leeg waren, daalden er nog veel wielrenners af. De vrijwilligers in bocht 10 genoten van de plotselinge rust. ‘We waren dankbaar hoe de dag gegaan was,’ aldus Free Dorgelo. ‘Dat we de wielrenners konden steunen. Het was leuk dat velen stopten of tijdens het voorbijgaan iets zeiden. Gewoon om ons te bedanken voor de steun. We hebben er niet voor niets gestaan. Het ‘domme gelul’ uit onze microfoon hielp hen duidelijk bij hun prestatie. Dat geeft een goed gevoel.’ Daarnaast waren al die vrijwilligers ook nodig omdat zij voor de veiligheid zorgden. Door middel van vlaggen waarschuwden ze de dalende fietsers voor omhoog rijdend verkeer.
Donderdag gingen 2896 deelnemers een of meerdere malen omhoog. Een recordaantal. 2270 mannen en 626 vrouwen. Gemiddelde leeftijd was 40 jaar. Samen brachten zij een recordbedrag van 10.132.938,26 euro in voor kankeronderzoek. KWF Kankerbestrijding ontvangt 9 oktober het definitieve eindbedrag. Onder de rijders waren ondermeer musicalsterren, acteurs en ex-topsporters. Al die BN-ers waren donderdag lastig te herkennen omdat iedere rijder in hetzelfde tenue fietste. Michael Boogerd sprong er duidelijk uit, niet alleen omdat hij zonder helm reed, maar ook vanwege de souplesse waarmee hij de berg beklom. En zijn brede glimlach natuurlijk!
Team III van Salland d’HuZes was ook herkenbaar aan de felgele dweil waarmee zij hun fietshelm bekleed hadden. Zo konden de Heinoërs hen al van ver herkennen en aanmoedigen. Vrijdag worden nog de laatste taken in de keuken verricht en wordt er op de camping opgeruimd. Tijd om naar huis te gaan. Om het thuisfront te vertellen over al hun belevenissen en iets te laten proeven van dit bijzondere evenement.
Dit verslag stond zaterdag 5 juni in de Sallandeditie van De Stentor. Auteur: Karin de Graaff.
Om vier uur in de ochtend vertrok de groep Sallanders naar bocht 10 en 11. Daar zorgen ze voor muziek en bocht 10 is zelfs voorzien van een microfoon om de Alpe d’HuZessers persoonlijk aan te kunnen moedigen. In het donker worden vlaggetjes opgehangen en aggregaten geïnstalleerd. Iedere bocht op de Alp is volgehangen met spandoeken, foto’s. Alle muurtjes zijn volgekalkt en ook op de weg staan namen. Het is koud, een aantal graden boven nul, en bussen vol renners dalen. Andere deelnemers pakken hun fiets voor een eerste afdaling. Na de drukte en spanning van de avond ervoor, gaat het dan echt beginnen: de Alpe d’HuZes. Materiaal werd voor de laatste maal gecontroleerd, eten klaargemaakt en kleding uitgehangen. Alles klaar voor de dag die telt. De rijders weten dan dat het streefbedrag van 10 miljoen euro dit jaar ruimschoots gehaald is. Dit maakte Peter Kapitein de avond ervoor in het Palais des Sports bekend. Een geweldig bedrag voor KWF Kankerbestrijding en een mooie gedachte om de berg mee op te nemen.
Terug naar de koersdag zelf. Nadat de renners rond half 6 gestart zijn, rijden ze met zijn allen naar de eerste pittige beklimming. Daar, en in elke volgende bocht, staan tientallen kaarsjes te branden. Ieder lichtje brandt voor een dierbaar persoon. Deze kaarsen verlichtten de eerste beklimming naar boven. De eerste fietser die bocht 10 passeert, is Michael Boogerd, die als laatste vertrok. Het is dan 5.45 uur. Als snel gaat er een onafgebroken lint van rijders omhoog. En niet alleen racefietsen beklimmen de berg, de Sallanders zien ook ligfietsen, mountainbikes, een gewone fiets, een handbike, tandems, hardlopers en later op de dag zelfs een skeeleraar omhoog gaan. Fietsen zijn versierd met foto’s, bloemen, knuffels en andere attributen. Alles heeft een speciale betekenis. Namen zijn op handen geschreven om op moeilijke momenten de rijder eraan te herinneren waar het deze dag ook alweer om gaat: de strijd tegen kanker. Opgeven is geen optie.
Gedurende de dag ontstaat een onafgebroken lint van Alpe d’HuZeshelden en – heldinnen. Een opgaande en dalende stroom rijders. Een keer gaat het akelig mis in bocht 10. Al vroeg in de ochtend, rond 9 uur, gaat een renner hard onderuit. De muziek wordt tijdelijk stopgezet. Wanneer de man, die nog aanspreekbaar is, per ambulance is afgevoerd, wordt de stemming langzaam maar zeker weer opgebouwd. De vrijwilligers zijn er tenslotte om iedereen te steunen tijdens hun zes beklimmingen. De temperatuur stijgt met het uur. De opzwepende muziek en aanmoedigingen van de vrijwilligers worden zeer op prijs gesteld. Veel opgestoken duimen, meeswingende renners en grote glimlachen zijn hun beloning. Mooie en ontroerende momenten zijn er genoeg. Iedere renner die trots een aantal vingers opsteekt om te laten zien aan de hoeveelste klim hij bezig is. De moeder die haar dochtertje van 6 (de jongste deelnemer) in diens rolstoel naar boven duwt. Michael Boogerd en Adrie van der Poel die Teun van Vliet ondersteunen. Wielrenners die in de bocht letterlijk stilstaan bij de foto van een overleden jongetje. Margriet Eshuys en Maarten Peters die live in bocht 10 het Alpe d’HuZeslied zingen. Alle Salland d’HuZessers die stuk voor stuk geweldige prestaties neerzetten. Iedereen is hier met zijn eigen verhaal en voor hetzelfde doel. Wat een geweldige Nederlandse dag in hartje Frankrijk!
KADER:
De twee Broeklanders op de tandem waren donderdagochtend eigenlijk niet zenuwachtig. Ze startten om rond half 10 aan de voet van de berg en belandden om 12 uur exact in bocht 10. Gait Middelkamp: ‘Het valt me niet tegen, de klim naar boven. Natuurlijk is het zwaar, maar toch…’ Tijdens hun klom merkten ze dat de achterste positie op hun tandem het zwaarst is. Ze fietsen van bocht naar bocht. Daar stoppen ze steeds om dan even op adem te komen. ‘Zo komen we langzaam aan wel boven, hoor,’ aldus Berry Broekhof. Tussen alle wielrenners valt het tweetal op de tandem op. Ze zijn niet de enigen die op deze manier naar boven gaan. ‘Het is fantastisch wat er allemaal naar boven gaat: er is zelfs een man die met zijn handbike naar boven gaat.’ In bocht 8 staat kok Han van Dijk met iets te eten klaar. Gait: ‘Ons manusje van alles. Hij kookt, wast af en is onze chauffeur. Super!’ Berry vult aan: ‘Eigenlijk doet Han van alles voor ons. Alleen mijn rug, die wil hij niet insmeren. Dat is wel jammer!’ Na een korte drinkpauze gaat het weer verder, op naar bocht 9. Helemaal tot aan de top.
Circa half 3 arriveren de twee bovenop de berg. Berry: ‘We hebben het laatste stukkie gelopen, de benen blokkeerden helemaal. De rit was super. Al die steun onderweg, fantastisch!’
Dit verslag stond vrijdag 4 juni in de Sallandeditie van De Stentor. Auteur: Karin de Graaff.
De woensdag voor het Alpe d’HuZes evenement wordt traditiegetrouw de Alpe d’HuZUS gereden. Dochters, vriendinnen, echtgenoten, nichtjes, noem maar op, beklimmen op deze dag de berg om zo daadwerkelijk te voelen wat de helden van donderdag keer op keer tijdens hun klim meemaken. Hier doen overigens niet alleen vrouwen aan mee. Diverse mannen, al dan niet verkleed als vrouw, stapten woensdag op de fiets. Zo ook Heinoër Gerard Blom die in een uitstekende vorm naar boven fietste. Op andere dagen van de koersweek kunnen ook anderen de uitdaging van de Nederlandse Alp niet weerstaan. Zo beklommen Heinoërs Mark Bouwhuis (16) en zijn coach-voor-een-dag Jan Brouwer, HuZes-renner, dinsdag de berg. Bouwhuis was ongetraind, een topprestatie!
Aan het begin van de week vroeg Nienke Stegeman (25) aan Loes Roelofs (16) of zij niet ook mee wilde gaan met Alpe d’HuZus. Deze Heinoërs zijn dochters van Salland d’HuZes-rijhders die donderdag 6 x de berg willen beklimmen. Loes: ‘Ik had er zelf nog niet aan gedacht, maar ik wilde het graag doen. Voor mijn vader die donderdag meerijdt en om zelf te voelen hoe het is.’ Bij dit tweetal sloot Karin de Graaff zich woensdagochtend spontaan aan. Die ochtend voelde Loes veel spanning. In wielertenue, op mountainbike en met helm vertrokken alle rijders aan de voet van de berg. Richting bocht 21 – bocht 1 is bovenop de berg- is het al meteen flink stijl. ‘Dat was heel zwaar,’ aldus Loes. ‘Ik zat in bocht 20 uit te puffen en dacht: ik doe het niet meer.’ Toch ging ze door. Van bocht naar bocht. Ze stelde steeds haar doel bij: nu naar bocht 18, dan naar 16. ‘Toen ik onder de 10 zat, kwam het gevoel: en nu maak ik het af!’ Na afloop, met het lijf nog vol adrenaline, kan ze het nog steeds niet bevatten. ‘Ik had dit niet verwacht van mezelf. Toen we met de auto naar beneden reden – onervaren HuZUS-rijders mogen niet afdalen, KdG- kon ik niet geloven dat ik daar zelf gefietst had.’ Mooi van de rit naar boven vond ze het onderlinge contact. ‘Elkaar oppeppen, motiveren, dat helpt allemaal toch zeker. Ook waren er langs de hele weg steeds mensen die je aanmoedigden en kreeg je alle hulp onderweg.’ De organisatie had 55 motorrijders ingezet die heen en weer reden. Zij controleerden bij alle rijdsters of het nog goed ging. Geen overbodige luxe, want velen gaan ongetraind naar boven. Dat gold ook voor Loes, Nienke en Karin. ‘Ik zwem. Dat is alles. Ik ben hier erg spontaan ingestapt,’ vertelt Loes. Haar vader André Roelofs is heel trots. ‘Op alledrie de meiden! Ik had eerlijk gezegd niet gedacht dat ze de top zouden halen. Zoals zij weg gingen vanochtend… Ik denk dat hun prestatie me heel veel motivatie geeft, morgen. Dit evenement maakt ongekende krachten los. Echt super gedaan!’ Spijt heeft Loes absoluut niet. ‘Ik heb een zere kont. En eigenlijk kan ik het nu nog steeds niet geloven. Dit vergeet je je leven lang niet!’
Dit verslag stond donderdag 3 juni in de Sallandeditie van De Stentor. Auteur: Karin de Graaff.
In het Palais des Sports is een apart gedeelte ingericht voor het Medische Team dat volledig uit vrijwilligers bestaat. In een sportzaal staan 18 losse behandelbanken in een open ruimte opgesteld waar mensen terecht kunnen voor massages, fysiotherapie advies en onderzoek. Een sportarts zit in een aparte kamer samen met een verpleegkundige om specifieke wielrenvragen te beantwoorden. Dit team bestaat uit ruim 40 mensen: verpleegkundigen, fysiotherapeuten, artsen, psychologen, verpleegkundigen, masseurs en fysiotherapiestudenten. Voor de laatste groep geldt deze week als leerstage. Van de Sallanders is Heinose verpleegkundige en fysiotherapeute Nienke Stegeman (25) dagelijks druk met het behandelen en masseren van renners. Dinsdag deed ze samen met een sportarts het medisch spreekuur. ‘Je merkt dat mensen donderdag erg graag willen fietsen. Ze willen een soort bevestiging van de arts. Wij zeggen niet of mensen wel of niet mogen fietsen, maar geven advies.’ Ze vertelt dat mensen vaak zelf het antwoord wel geven. ‘Het is moeilijk omdat er een heel bedrag en motivatie achter zit. Met name bij de donderdagrenners merk ik een gezonde spanning. Er gebeurt hier bovenop de berg van alles, het is best hectisch. Mensen zijn bang dat ze hun doel donderdag niet halen. Het voelt als falen. Voor henzelf, dierbaren en thuisfront.’ Dinsdag was er iemand met keelontsteking die waarschijnlijk niet zo vaak omhoog kan als hij wil. Een flinke verkoudheid kan op deze hoogte al een grote belemmering zijn. ‘De lucht is ijl, je krijgt dan te weinig zuurstof als je een grote prestatie neer wilt zetten. Bovendien geldt de reis hierheen al veel.’ De meeste klachten die binnenkomen hebben met overbelasting te maken. Een opspelende hamstring, kuit- en rugklachten. ‘De rug raakt overbelast als mensen tijdens het fietsen met hun lichaam gaan compenseren. Mensen komen hier en willen even snel kijken of ze het kunnen, die Alpe d’Huez beklimmen. Ik adviseer toch om zoveel mogelijk vlak te fietsen in het dal. En veel rust nemen! Als je bergfiets-ervaring hebt, kun je uiterlijk dinsdag nog bergop fietsen. Heb je die ervaring niet en ga je toch fietsen, dan voel je dat donderdag zeker.’ Donderdag staat Stegeman van 5.00 tot 20.00 uur in bocht 16, waar een tent met medisch personeel, een team van artsen, verpleegkundigen, fysiotherapeuten en masseurs, wordt neergezet. Er zijn ook posten bij start, finish en in bocht 7. Haar motivatie? ‘ Naast het goede doel vind ik het mooi dat ik mijn vader – Arie Stegeman, die donderdag meefietst. KdG – kan steunen. Hij vindt het geweldig dat ik erbij ben. Het is echt fijn om daadwerkelijk iets te kunnen doen.’
Dit verslag stond woensdag 2 juni in de Sallandeditie van De Stentor. Auteur: Karin de Graaff
De groep Sallandse vrijwilligers werkt vooral in de keuken van het evenement. Dit is geen gewone keuken zoals in een ziekenhuiz. In de klimhal van het Palais des Sports bovenop de Alpe d’Huez is een gedeelte afgezet voor de koude keuken. Ook worden kleedkamers gebruikt als opslag en als opwarm- en afbakruimte met vijf ovens. Daarnaast is er een tent waar in de open lucht gebakken wordt. Maandag bakten de vrijwilligers daar zo’n 1000 pannenkoeken. Binnen werden 250 komkommers gesneden voor een salade, 150 stokbroden afgebakken en zo’n 1000 porties pasta opgewarmd. Deze voor-, hoofd- en nagerechten werden vervolgens uitgeserveerd aan ruim 1000 gasten in de grote zaal. Chefkok Martijn van Vlodorp begeleidt de groep. In het dagelijks leven werkt hij in Grand Hotel Karel V in Utrecht waar hij ondermeer speciale projecten doet. ‘Ik wilde iets voor niets doen. Van dit evenement krijg ik een goed gevoel. Het is de eerste keer dat ik erbij ben, maar ik was vorig jaar al betrokken bij de voorbereiding: sponsorwerving, teaminstructies, menusamenstelling.’ Voor dit laatste is hij ook dit jaar verantwoordelijk. ‘Ik hou rekening met: vers, voedzaam, vezelrijk en voldoende. Tenslotte rijden veel eters donderdag de berg op.’ Op woensdag staat er daarom pasta bolognese op het menu: veel koolhydraten en weinig vet. Omdat er deze week met zo’n 20.000 kilo eten voor circa 9000 mensen gekookt moet worden, is het noodzakelijk dat de logistiek in orde is. ‘Je houdt rekening met voedselveiligheid, keukencapaciteit en koeling. De koelwagens gingen vorig jaar teveel open en dicht waardoor de temperatuur steeg. Nu hebben we zondag de koelwagen eerst helemaal uitgepakt om te controleren of alles er was en daarna per dag weer ingepakt. Iedere dag hoeven we dus steeds de voorste spullen te pakken.’ Er waren vijf trailers van 16 meter lang nodig voor het eten, keukengerei, dienbladen en bestek, borden en dergelijke. Hoeveelheden? 750 kilo aardbeien, 5000 eieren en een kinderkamer vol kroepoek. Dat laatste is nodig voor vrijdag. Trots: ‘Het klapstuk: Indonesische rijsttafel met veel verschillende gerechten.’ Die dag dineren 1500 mensen. Woensdag wordt de drukste dag met 2300 eters, verdeeld over drie zalen. De chefkok blijft er nuchter onder. ‘Kijk, alle vrijwilligers werken geweldig hard iedere dag en die dag ook. Alle ingrediënten zijn er, het ergste dat kan gebeuren is dat het avondprogramma doorschuift. We werken de komende dagen ernaartoe, iedereen vindt langzaam zijn plekje. Ik ben pas gerust als mensen ontspannen werken. Het fijne aan deze groep is dat ze ervaring van vorig jaar hebben. Ze hebben nuttige tips!’
Deze tekst stond dinsdag 1 juni in de Sallandeditie van De Stentor. Auteur: Karin de Graaff
Le Bourg d’Oisans kleurt deze week oranje. Deelnemers, organisatie, vrijwilligers, familieleden en toeschouwers nemen langzaam aan bezit van het Franse dorpje onderaan de Alpe d’Huez. Ook bovenop de berg stromen de hotels geleidelijk vol. Het dorpje zelf, met zo’n 2984 inwoners, is voorbereid op de grote toeloop. Overal hangen oranje ballonnetjes, banieren met het logo van het Alpe d’HuZes evenement erop en bordjes met Welkom Alpe d’HuZes. De supermarkt is speciaal voor de Nederlanders op zondagochtend geopend zodat de nodige proviand kan worden ingeslagen. Er wordt dankbaar gebruik van gemaakt. Op het Frans van het personeel na is slechts Nederlands te horen. ‘Waar staat de suiker?’. Een hilarische stemming heerst. ‘Het lijkt wel een Hollandse supermarkt!’ Overal shirts en jasjes met Alpe d’HuZes logo. Fietsers zijn goed te herkennen aan de afgetrainde koppies. Verder organiseert de bevolking van Le Bourg d’Oisans zondagmiddag speciaal voor de bezoekers op de markt een welkomstfeest met muziek.
Het weer bij de Hollandse berg begint zondag vertrouwd. De wolken blijven rustig hangen en regenen gestaag leeg. Gaandeweg de dag wordt het beter en voor donderdag, de dag waar alles om draait, worden goede weersomstandigheden verwacht. Bovenop de berg arriveerden zaterdag vijf enorme vrachtwagens vol gesponsorde goederen. Ook zij werkten zich door de 21 krappe haarspeldbochten bergopwaarts waar de fietsers 3 juni hun tanden in gaan zetten. Vrijwilligers laadden alle spullen uit in het Palais des Sports, zenuwcentrum deze week. Andere vrijwilligers bouwden zondag de eetzaal op zodat er dagelijks gegeten kan worden. Het is dit jaar anders georganiseerd in de keuken. Maaltijden zijn voorbereid in Nederland en hoeven slechts opgewarmd te worden. Alleen voor- en nagerecht worden ter plekke bereid.
De groep Sallandse vrijwilligers arriveerde zaterdag aan het eind van de dag. Onder zonnige omstandigheden werd het kampement gemaakt. Ze beschikken over een grote groepstent waar twee terrasverwarmers voor een aangenaam binnenklimaat zorgen. Een domper voor de organisatie is dat Hetty van Hoof, teamcaptain van alle vrijwilligerstaken, vrijdag onverwachts aan haar blindedarm werd geopereerd. Ze wordt gemist en de aanwezige organisatie zet alle zeilen bij om alles in goede banen te leiden. Voor de Sallanders maakt het weinig uit. Hun vrijwilligerstaken, veelal rondom het koken, zijn reeds ingedeeld en zondag begonnen ze met opbouw en werkzaamheden in de keuken. Voorbereiden avondeten, opscheppen maaltijden, eetzaal klaar zetten, opruimen na die tijd en andere bijkomende klusjes behoren tot hun voornaamste bezigheden deze week. Op de koersdag zelf vlaggen ze in bocht 10 en 11.
Deze tekst stond maandag 31 mei in de Sallandeditie van De Stentor. Auteur: Karin de Graaff.
Vandaag stond ik blijkbaar ook in de Zwolse editie van de Stentor. Krijg ineens reacties vanuit de stad…. Vorige week zaterdag heb ik, al springend, op de voorkant van het Sallandse deel gestaan. Ik was blij dat ik geen boodschappen meer hoefde te doen. Zoveel aandacht ineens…
Voor degenen die geen Stentor hebben, hier een link naar het interview: http://www.destentor.nl/regio/salland/6278406/Meisjesdroom-Karin-komt-uit.ece
en voor degenen die graag willen weten waar het nou toch over gaat, hier een plaatje. De illustraties zijn gemaakt door Saskia Halfmouw trouwens.
Dit is trouwens ook best leuk: http://www.kluitman.nl/view.php?pn=grak&s=1�
Gisteren was een dag om in te lijsten. Bewoner Wouter Koning van Havezate Den Alerdinck bij Laag Zuthem had voor zowel basisscholen als volwassenen uit de buurt schaatswedstrijden georganiseerd. En dus was ‘onze’ school woensdagochtend onder prachtige omstandigheden fanatiek op de ijsvloer bezig. Voor chocolademelk, koeken en herinneringsmedailles werd gezorgd. De zon kregen we er als extraatje bij!
hier nog de link naar het krantenartikel dat ik erover schreef: http://www.destentor.nl/regio/salland/6261726/Schaatsen-in-pittoresk-decor.ece