Lintjes zijn voor haren van hoofdpersonen in ouderwetse boeken of om door te knippen. En dat is nu precies wat ik mag doen binnenkort! Terwijl ik altijd dacht dat alleen burgemeesters of de koningin dat soort dingen mochten doen.

Bij de Tellegenschool in Wijhe komt een nieuwe leeszaal. Na weken van voorbereidingen belooft het iets heel moois te worden. Echt een plek waar je even lekker een boek uitkiest en gaat zitten lezen.

In die leeszaal staat een vitrine. Die mag ik inrichten. Zodat kinderen zien hoe een boek tot stand komt. Best eng, hoor: iedereen ziet straks hoe kliederig ik schrijf in mijn schrijfblok…

Die leeszaal wordt dus feestelijk geopend. Met een lintje. Dat ik mag doorknippen. Spannend!

*******
Ook iets leuks gebeurt over een tijdje, in maart, in het bos bij Nijverdal op de Sallandse Heuvelrug. Ik ga dan een verhaal vertellen aan wandelaars die langs komen. Groepjes lopen rond in het bos onder leiding van een gids. Die vertelt van alles over de natuur. Ik ben dan het ‘kunstmoment’ zoals dat in het echt heet. Gewoon even lekker naar een verhaal luisteren, zo kun je het ook noemen.

Hoera! Sinds afgelopen week ligt het derde deel van de serie Luuk&Bo in de winkel. Dankzij de prachtige illustraties van Saskia Halfmouw en de fraai verzorgde uitgave door Uitgeverij Kluitman is het weer een mooi boek geworden. Ik ben er zeer trots op!!!

Schat in de Diepte speelt zich, hoe kan het bijna anders, onder water af. Luuk en Bo zoeken voor hun buurman een amulet. Een vis nam die mee. Midden op zee. Maar waar de amulet nu toch is? Onder water beleven de twee vrienden veel avonturen…

ps Maandag 29 augustus ben ik te gast bij Gerson Veenstra van RTV Oost. In zijn radio programma Het Overijssels Hart vertel ik over dit derde kinderboek.

Al surfend kom je wel eens wat leuks tegen…

Zo viel mijn oog zojuist op de site kinderpraatjes.nl, waar een mooi stukje over de serie Luuk en Bo van de schrijfster Karin de Graaff (moi) stond. Als uitsmijter had de auteur Susan geschreven: De Luuk en Bo serie is een aanwinst voor iedere schoolbibliotheek.

Ik voel me dan toch groeien, hoor!

Kijk hier voor het hele artikel.

Dat is raar. Zit je aan tafel te luisteren naar een verhaal van jongste over vampiers en knoflook, gaat het in je hersenen van ziggazaggacrash (of zoiets) en moet je ineens denken aan een serie die je vroeger volgde. The Hardy Boys….

Ik was er zelf even stil van. Want hoe ging dat nou? Vampieren kunnen zichzelf niet zien in de spiegel. Niet handig, je kunt nooit bekijken hoe je haar zit. Maar ineens zag ik een scene uit de serie voor me, waaruit bleek dat een net onschuldig verklaard persoon onzichtbaar bleek in de spiegel. Spooky!

Dat heeft blijkbaar indruk gemaakt destijds en is in een hoekje op mijn harde schijf terecht gekomen. Net dus maar even gegoogeld. Wat blijkt? The Hardy Boys is een serie boeken, waarover meerdere films en series gemaakt zijn. Zelfs nu nog. Er is zelfs een Wii spelletje over de hedendaagse Hardy Boys. Die zien er trouwens wel even net iets anders uit dan de ‘mijne’.

Hardy Boys toen…

…en nu.

Zoek de tien verschillen!

Vandaag kregen we weer het jaarlijkse bericht van Lira. Deze stichting gaat over de bibliotheek leengelden. Het leuke is dat je dan leest hoe vaak je boek werd uitgeleend.

Een Lang Weekend!!!! geschreven door Maarten Metz en Karin de Graaff, haha, oftewel Ons Boek werd in 2008 2746 keer uitgeleend en in 2009 4289 keer, dit jaar hebben ook nog 3325 mensen ons boek uit de biebkast gepakt, achterkant gelezen en dus besloten om het mee naar huis te nemen. Dat betekent dat zo’n 10360 bieblezers (schatting) ons boek hebben geleend en, hoop ik, gelezen. Naast dus de exemplaren die in de winkel gelegen hebben… Ik ben daar heel erg trots op! Ik bedoel, het is in eigen beheer uitgeven, niemand kent ons verder en toch zoveel lezers!

Bedankt, lezers!!!!! Ik hoop dat jullie het leuk vonden. Laat het nog eens weten!

Vandaar de kop van dit stukje… Misschien gaan we ons toch eindelijk eens aan een vervolg wagen. Ik beloof niets, maar je weet maar nooit!

Binnenkort is het Kinderboekenweek. De enthousiaste medewerkers van de bibliotheek in Raalte organiseren ieder jaar het Kinderboekenfeest. Dit jaar mag ik daaraan meedoen. En hoe! Op woensdag 6 oktober geef ik er een optreden. Stel je daarbij niet iets voor van een Karin die swingend met microfoon op het podium staat. Welnee, ik ga voor een publiek van groep 1 tot en met 4 vertellen hoe dat schrijven voor de serie Luuk&Bo bij Uitgeverij Kluitman nou werkt bij mij. Hoe kom ik op ideeën voor verhalen? Wat is fantasie? Waar komt dat vandaan? Aan de hand van beelden laat ik zien hoe het Broeden, bruisen en borrelen in mijn hoofd werkt.

Spannend en leuk, al met al! Voor wie wil komen kijken: kaartjes zijn gratis en verkrijgbaar bij de Raalter of Heinose bieb of te reserveren via info@bibliotheekraalte.nl

ps: overigens mag ik ook op een paar basisscholen langskomen! Ook leuk!!

Woensdagmiddag 7 juli is iedereen van harte welkom tijdens een heuse signeersessie bij Bruna Heino. Daar ben ik van 14.30 tot zo’n beetje 15.30 uur aanwezig om iets in mijn boekjes te krabbelen voor iedereen die dat leuk vindt.

Ook is er een kleurwedstrijd voor kinderen tot groep 4. Een kleurplaat is op te halen bij Bruna Heino en tot uiterlijk 6 juli in te leveren. De prijsuitreiking zal tijdens de signeersessie plaatsvinden.

Een week Alpe d’HuZes. Met een hoofd vol indrukken keer je huiswaarts. Het thuisfront duidelijk maken wat je allemaal beleefd hebt, is lastig. Wat een evenement! Flarden: de sportzaal in het Palais des Sports vol etende mensen, 21 bochten vol wielrenners, zadelpijn, tevreden vrijwilligers, duizenden aardbeien, bakken vol eten opscheppen, blijdschap bij de bekendmaking van het totaalbedrag tot dan toe. En dat alles speelt zich af rondom een Alp. Een berg, 1850 meter hoog, die Nederlandse wielrenners tijdens de Tour de France tot Hollandse berg maakten. Die Alpe d’Huez vraagt erom beklommen te worden. Al de eerste keer dat je hem ziet, wil je die berg op. Alle 21 bochten verkennen. Een Nederlander is gewend aan overzichtelijkheid. Hier heb je geen idee waar de berg begint of eindigt. In de bus naar boven mist dat overzicht nog steeds. Het is namelijk donker buiten. Lichtjes in het dal vertellen hoe hoog je bent. Wat is die berg steil! Op de top ligt een verlaten wintersportdorp. Vindt dat Alpe d’HuZes-evenement hier plaats? De afdaling voelt als een kermisattractie.

De volgende dag, bij daglicht, is de autorit minder heftig. Ogen hebben nu houvast. Bij bocht 16 is een dorpje. Vanaf bocht 11 is het uitzicht over het dal adembenemend en bocht 4, 3, 2 en 1 blijken heel gemeen voor de fietsers omdat het dorp daarboven wel zichtbaar maar nog erg ver is. Die fietsers zijn er, zolang het maar niet regent, iedere dag. Ze klimmen en dalen. Bocht na bocht. Dat geldt voor alle betrokkenen bij het evenement. Een week Alpe d’HuZes betekent zo’n 334 bochten. Voor sommigen meer, voor anderen minder. De meest intensieve 21 bochten zijn die van de klim omhoog. Per fiets of lopende. Op die momenten leert men zo’n berg goed kennen. Waar zit het venijn? Een steil stuk dat net iets meer pijn doet. De berg is tegelijk wonderschoon. Watervalletjes vol smeltwater. Wegschietende hagedissen. Bloemen. Verbazing over al die renners. Gaan zij dit echt meerdere keren beklimmen?

Spectaculaire afdalingen op de koersdag zelf. Per fiets. Sommigen zijn waaghalzen, anderen dalen voorzichtig en bijna verkrampt. Achterop de motor. Zwoegende fietsers worden gepasseerd. Een eigen strijd, een eigen verhaal. Bocht 10 is de meest bijzondere bocht. Niet alleen omdat hij zo’n beetje op de helft zit. Voor iedere Sallandse vrijwilliger is hij speciaal vanwege dierbare herinneringen. Diezelfde bocht is dit jaar ook de meest heftige vanwege het ongeluk dat 3 juni plaatsvond. Waarschijnlijk door weigerende remmen rijdt een wielrenner voor de ogen van de Sallanders met grote snelheid tegen de rotswand op. Achteraf blijkt dit het enige echt ernstige ongeluk die dag. Momenteel ligt de man in het ziekenhuis van Grenoble. Hij heeft een gecompliceerde enkelbreuk, elleboog uit de kom, hoofdwonden en kan het navertellen.

Vrijdag rijden de Sallanders voor de laatste keer omhoog om de laatste keer de handen uit de mouwen te steken. Het voelt als een afscheid. In een week tijd leer je de berg kennen en vindt er een geweldig evenement plaats. Het dorpje bovenop werd overspoeld door enthousiaste mensen die allen voor een doel gingen. Opgeven is geen optie. Duizenden wielrenners fietsten voor KWF Kankerbestrijding een dikke 10 miljoen euro bij elkaar. En dat allemaal op een Franse berg die één dag knaloranje kleurde… Kippenvel en een brok in de keel. Een onvergetelijke week vol bijzondere mensen en momenten. Deze Alpe d’HuZes-roes zal, denk ik, nog wel even blijven. Bedankt allemaal!

Dit verslag stond dinsdag 8 juni in de Sallandeditie van De Stentor. Auteur: Karin de Graaff.

Op camping La Piscine hangt de dag na Alpe d’HuZes een ‘moe maar voldaan’ stemming. Bij rijders en vrijwilligers. De wielrenners zijn tevreden en trots. ‘Het is goed geweest,’ aldus André Roelofs, die drie keer omhoog ging en daarna, buiten de registratie om, nog een keer omhoog fietste naar bocht 10 en 11 om daar te genieten van de sfeer. De vrijwilligers hebben nabeelden op hun netvlies van de duizenden fietsers. Het leuke van deze camping is dat echt iedereen daar iets met het evenement te maken heeft. Zo staat de trotse vader van jongste wielrenner Koen Kleingeld (9) uit Amersfoort te glimmen omdat zijn zoon, met wie hij samen reed, boven zichzelf uitsteeg gisteren. ‘Hij ging drie keer omhoog. De laatste beklimming was een echte Alpe d’HuZesrit met veel afzienmomenten. Ik ben erg trots op hem.’ Hijzelf doet vanaf 2007 mee. ‘Toen reden we met 150 man. En dat verdeeld over de berg. Een groot verschil met gisteren!’

Aan het eind van de donderdag, toen de bochten leeg waren, daalden er nog veel wielrenners af. De vrijwilligers in bocht 10 genoten van de plotselinge rust. ‘We waren dankbaar hoe de dag gegaan was,’ aldus Free Dorgelo. ‘Dat we de wielrenners konden steunen. Het was leuk dat velen stopten of tijdens het voorbijgaan iets zeiden. Gewoon om ons te bedanken voor de steun. We hebben er niet voor niets gestaan. Het ‘domme gelul’ uit onze microfoon hielp hen duidelijk bij hun prestatie. Dat geeft een goed gevoel.’ Daarnaast waren al die vrijwilligers ook nodig omdat zij voor de veiligheid zorgden. Door middel van vlaggen waarschuwden ze de dalende fietsers voor omhoog rijdend verkeer.

Donderdag gingen 2896 deelnemers een of meerdere malen omhoog. Een recordaantal. 2270 mannen en 626 vrouwen. Gemiddelde leeftijd was 40 jaar. Samen brachten zij een recordbedrag van 10.132.938,26 euro in voor kankeronderzoek. KWF Kankerbestrijding ontvangt 9 oktober het definitieve eindbedrag. Onder de rijders waren ondermeer musicalsterren, acteurs en ex-topsporters. Al die BN-ers waren donderdag lastig te herkennen omdat iedere rijder in hetzelfde tenue fietste. Michael Boogerd sprong er duidelijk uit, niet alleen omdat hij zonder helm reed, maar ook vanwege de souplesse waarmee hij de berg beklom. En zijn brede glimlach natuurlijk!

Team III van Salland d’HuZes was ook herkenbaar aan de felgele dweil waarmee zij hun fietshelm bekleed hadden. Zo konden de Heinoërs hen al van ver herkennen en aanmoedigen. Vrijdag worden nog de laatste taken in de keuken verricht en wordt er op de camping opgeruimd. Tijd om naar huis te gaan. Om het thuisfront te vertellen over al hun belevenissen en iets te laten proeven van dit bijzondere evenement.

Dit verslag stond zaterdag 5 juni in de Sallandeditie van De Stentor. Auteur: Karin de Graaff.

Om vier uur in de ochtend vertrok de groep Sallanders naar bocht 10 en 11. Daar zorgen ze voor muziek en bocht 10 is zelfs voorzien van een microfoon om de Alpe d’HuZessers persoonlijk aan te kunnen moedigen. In het donker worden vlaggetjes opgehangen en aggregaten geïnstalleerd. Iedere bocht op de Alp is volgehangen met spandoeken, foto’s. Alle muurtjes zijn volgekalkt en ook op de weg staan namen. Het is koud, een aantal graden boven nul, en bussen vol renners dalen. Andere deelnemers pakken hun fiets voor een eerste afdaling. Na de drukte en spanning van de avond ervoor, gaat het dan echt beginnen: de Alpe d’HuZes. Materiaal werd voor de laatste maal gecontroleerd, eten klaargemaakt en kleding uitgehangen. Alles klaar voor de dag die telt. De rijders weten dan dat het streefbedrag van 10 miljoen euro dit jaar ruimschoots gehaald is. Dit maakte Peter Kapitein de avond ervoor in het Palais des Sports bekend. Een geweldig bedrag voor KWF Kankerbestrijding en een mooie gedachte om de berg mee op te nemen.

Terug naar de koersdag zelf. Nadat de renners rond half 6 gestart zijn, rijden ze met zijn allen naar de eerste pittige beklimming. Daar, en in elke volgende bocht, staan tientallen kaarsjes te branden. Ieder lichtje brandt voor een dierbaar persoon. Deze kaarsen verlichtten de eerste beklimming naar boven. De eerste fietser die bocht 10 passeert, is Michael Boogerd, die als laatste vertrok. Het is dan 5.45 uur. Als snel gaat er een onafgebroken lint van rijders omhoog. En niet alleen racefietsen beklimmen de berg, de Sallanders zien ook ligfietsen, mountainbikes, een gewone fiets, een handbike, tandems, hardlopers en later op de dag zelfs een skeeleraar omhoog gaan. Fietsen zijn versierd met foto’s, bloemen, knuffels en andere attributen. Alles heeft een speciale betekenis. Namen zijn op handen geschreven om op moeilijke momenten de rijder eraan te herinneren waar het deze dag ook alweer om gaat: de strijd tegen kanker. Opgeven is geen optie.

Gedurende de dag ontstaat een onafgebroken lint van Alpe d’HuZeshelden en – heldinnen. Een opgaande en dalende stroom rijders. Een keer gaat het akelig mis in bocht 10. Al vroeg in de ochtend, rond 9 uur, gaat een renner hard onderuit. De muziek wordt tijdelijk stopgezet. Wanneer de man, die nog aanspreekbaar is, per ambulance is afgevoerd, wordt de stemming langzaam maar zeker weer opgebouwd. De vrijwilligers zijn er tenslotte om iedereen te steunen tijdens hun zes beklimmingen. De temperatuur stijgt met het uur. De opzwepende muziek en aanmoedigingen van de vrijwilligers worden zeer op prijs gesteld. Veel opgestoken duimen, meeswingende renners en grote glimlachen zijn hun beloning. Mooie en ontroerende momenten zijn er genoeg. Iedere renner die trots een aantal vingers opsteekt om te laten zien aan de hoeveelste klim hij bezig is. De moeder die haar dochtertje van 6 (de jongste deelnemer) in diens rolstoel naar boven duwt. Michael Boogerd en Adrie van der Poel die Teun van Vliet ondersteunen. Wielrenners die in de bocht letterlijk stilstaan bij de foto van  een overleden jongetje. Margriet Eshuys en Maarten Peters die live in bocht 10 het Alpe d’HuZeslied zingen. Alle Salland d’HuZessers die stuk voor stuk geweldige prestaties neerzetten. Iedereen is hier met zijn eigen verhaal en voor hetzelfde doel. Wat een geweldige Nederlandse dag in hartje Frankrijk!

KADER:

De twee Broeklanders op de tandem waren donderdagochtend eigenlijk niet zenuwachtig. Ze startten om rond half 10 aan de voet van de berg en belandden om 12 uur exact in bocht 10. Gait Middelkamp: ‘Het valt me niet tegen, de klim naar boven. Natuurlijk is het zwaar, maar toch…’ Tijdens hun klom merkten ze dat de achterste positie op hun tandem het zwaarst is. Ze fietsen van bocht naar bocht. Daar stoppen ze steeds om dan even op adem te komen. ‘Zo komen we langzaam aan wel boven, hoor,’ aldus Berry Broekhof. Tussen alle wielrenners valt het tweetal op de tandem op. Ze zijn niet de enigen die op deze manier naar boven gaan. ‘Het is fantastisch wat er allemaal naar boven gaat: er is zelfs een man die met zijn handbike naar boven gaat.’ In bocht 8 staat kok Han van Dijk met iets te eten klaar. Gait: ‘Ons manusje van alles. Hij kookt, wast af en is onze chauffeur. Super!’ Berry vult aan: ‘Eigenlijk doet Han van alles voor ons. Alleen mijn rug, die wil hij niet insmeren. Dat is wel jammer!’ Na een korte drinkpauze gaat het weer verder, op naar bocht 9. Helemaal tot aan de top.

Circa half 3 arriveren de twee bovenop de berg. Berry: ‘We hebben het laatste stukkie gelopen, de benen blokkeerden helemaal. De rit was super. Al die steun onderweg, fantastisch!’

Dit verslag stond vrijdag 4 juni in de Sallandeditie van De Stentor. Auteur: Karin de Graaff.